به گزارش عَیّوق، تاریخ نشان داده آمریکا که بعد از جنگ جهانی اول و دوم دارای هژمونی جهانی بوده به هیچ قانون و قائده ای پایبند نیست.
ما با کشوری در حال جنگ هستیم که علیرغم اینکه ۲۶ درصد اقتصاد جهان GDP را داراست، هزینه نظامی آن صد برابر هزینه نظامی ایران است.
در طول ۲۵۰۰ سال گذشته ۷۳ جنگ به ایران تحمیل شده و در تمام آن جنگ ها قسمتی از خاک ایران به یغما رفته است.
تنها در سه جنگِ دفاع مقدس هشت ساله و جنگ دوازده روزه و جنگ رمضان است که ایران با تکیه بر توانمندیهای داخلی و تاکید بر اقتدار معنوی و میدان و دیپلماسی استقلال و تمامیت ارضی کشور را حفظ کرده است.
در جنگ رمضان نیروهای مسلح مقتدرِ ایران پیروزی را در جبهه ها به نفع ایران رقم زده اند. اما این تمام ماجرا نیست. باید تاب آوری زیر ساخت های کشور، تاب آوری اقتصاد، تاب آوری مردم و معیشت مردم را هم لحاظ کرد.
باید پیروزی و تعادل جبهه ی جنگ را با دیپلماسی تثبیت نمود. دیپلماسی چهره دیگر میدان است، دیپلمات هم سردار این میدان است.
معتقدم در دیپلماسی می توان الگوی هیات مذاکرات پاریس در سال ۱۹۷۳ بین آمریکا و ویتنام را مدِّ نظر داشت.
در هیات ویتنام آقای ” لِه لوک تو” و خانم “نگوین تی بین” حضور داشتند و با شناخت کامل از انواع دسیسه ها و شیطنت های آمریکا شیوه ای را بکار بستند که دست آمریکا رو شد و کاملا خلع سلاح گشتند. ویتنامی ها حتی برای در امان ماندن از تکنیک های جاسوسی دشمن اقامتگاه خود را نیز خودشان انتخاب کردند.
مذاکره کنندگان ایران نباید لحظه ای از این شیطان بزرگ غافل شوند. مردم ایران نیز هم میدان و هم خیابان و هم دیپلمات های خود را حمایت می کنند. هم نگران میدان هستند و هم نگران دیپلمات های خود می باشند.
از طرف دیگر حضور حداقل شش فروند هواپیمای دولت آمریکا که تجهیزات ارتباطی، تجهیزات کاروان و ملزومات پشتیبانی را حمل میکنند، در پایگاه نیروی هوایی پاکستان نور خان در راولپندی، این سوال را ایجاد می کند که: از کجا معلوم است که هتل های پاکستان پر از موش نیست؟ لاجرم موش ها هم گوش دارند و گوش ها هم همه مکالمات را خواهند شنید!
انتهای پیام/
