به گزارش عَیّوق، بررسی رفتار ترامپ نشان میدهد که او بیش از اقدام مستقیم، به استفاده از شوک سیاسی و تهدید برای اعمال فشار تمایل دارد.
ایران از نظر توان بازدارندگی، عمق راهبردی و ظرفیت پاسخدهی، تفاوت بنیادینی با ونزوئلا دارد. همین تفاوت، هرگونه حمله نظامی مستقیم را برای آمریکا پرهزینه و پرریسک میکند. در نتیجه، تهدیدهای ترامپ بیشتر جنبه زمینهسازی رسانهای و روانی دارد تا اعلان جنگ.
ایران هدف فشار حداکثری و جنگ ترکیبی باقی میماند، نه سناریوی تهاجم نظامی. تهدید نظامی در این چارچوب، ابزاری برای تغییر محاسبات و افزایش فشار است، نه لزوماً مقدمه یک درگیری مستقیم.
انتهای پیام/
