به گزارش عَیّوق، این روزها دل مان به درد آمده است از داغ نوگلان میناب و مردم تا فرماندهان شهید و امام شهیدمان و همین داغ گردمان آورده است دور هم برای همدلی، همدردی و بالاتر از آن همبستگی.
همبستگی این رمز نامکشوفی که مردم دنیا را به حیرت وا داشته است که در میان این همه آتش و خون، جنگ و خرابی، ملت ایران چگونه مردمی هستند که میان این بحران سرپا ایستاده اند همچون آن بانویی که هشت نفر از خانواده خود را یکجا به خاک می سپارد و با اقتدار عزت خود را به دنیا مخابره می کند.
نمونه هایی از این دست در نقاط مختلف ایران بسیارند از دوران دفاع مقدس هشت ساله گرفته تا همین جنگ رمضان و علت آن ایمان به خدا و یقین به مسیری است که روز عاشورا امام حسین(ع) در تاریخ اسلام با جانفشانی خانواده خود ترسیم کرده و همین مسیر، چراغ راه ملت ایران در برهه های مختلف بوده و اکنون نمود عینی آن را شاهد هستیم.
اما آنچه گاهی در این میان، دل همه انسان های آزاده و پای کار برای کشور را به درد می آورد وجود برخی منم منم بازی ها و گاهی کارنامه سازی و دستاورد سازی هاست، آن هم برای مردمی که از هر طبقه اقتصادی و اجتماعی و از هر قشری پا در میدان حمایت از نیروهای مسلح جان بر کف و دولت گذاشته اند تا چون همیشه نقش بی بدیل و تاریخ ساز خود را ایفا کنند، مردمی که اکنون در این شرایط جنگی و اقتصادی با گذشت ۴۶ روز همچنان در خیابان ها چون شریانی در شهر جاری و آماده جانفشانی برای کشور و امام خود هستند.
مردمی که واژه ها و جملات یارای توصیف آن ها را ندارند، در قاب عکس ها نمی گنجند و هنرمندان در برابر عظمت شان کم می آورند آن وقت عده ای مسئول به جای خدمت، دنبال کارنامه سازی و حتی برخی رسانه ها به جای تکلیف انعکاس، در رقابت دیده شدن و منم منم بازی هستند، موضوعی که در میان این همه زیبایی شکوه و عظمت حضور مردم وصله ناجوری است.
انتهای پیام/
