به گزارش عَیّوق، به چرایی این شعار و نوشته ها که بیشتر فکر می کنم مفهومی در ذهنم تداعی می شود و آن این است که آیا به راستی زیستن صرف و بودن در یک مکان و جغرافیای خاص می تواند این همه تعلق خاطر ایجاد کند و یا هویت و اصالت به آن ببخشد؟
اصلا چه مفهومی بالاتر می تواند مفهوم خاک و وطن را اینقدر به جلوه گری بیندازد؟
خاک و وطن دو واژه عاطفی وحماسی و مالامال از دوست داشتن وعشق ورزیدن است. مگر میشود آدمی سر سفره پدر و مادرش و وطنش بزرگ شود اما شخصیت اصیلی نداشته باشد؛ بالنده نشود؛ مفهوم تعلق و وطن دوستی نداند؟ به فرهنگش و به سنت آبا و اجدادش از جان احترام نگذارد؛ هزینه نپردازد؟
این شکوه ناگسستنی بین خاک و وطن همواره یارای آن را داشته است که فرد را حتی در ناکامی ها، فراهم نبودن مقطعی شرایط رفاهی ویا حتی فقدان و یا شرایط مناسب اجتماعی و سیاسی و….نتواند جدا کند.
خاک، پدر و نماد غیرت است. خاک چون مادر مهربان است که در دامنش غیور مردان و شیر زنان می پرورد. و پدر و مادر ریشه هر فرد و ارزش وجایگاه شرافتمندی اوست.
ذره ذره این خاک و نقطه نقطه این میادین و خیابانها در حکم مادر ماست. دور بودن فکری، ذهنی و فرهنگی از وطن در حقیقت دور ماندن از اصل و ریشه شرافت خویش است.
ایرانِ جان، وطن و مادر ماست و برای همین جان و حیثیت وسرنوشت همه ما مانند همه قهرمانان وسلحشوران و میهن پرستان به آن گره خورده است. میهن پرستی صرفا یک شعار نیست، صرفا فریاد هم نیست.
آزادگی و شرافت و نجابت و وفاداری از جنس تقدم وطن بر خود وجانفشانی در راه وطن است. از سویی در مذهب شیعه مستحب است کام نوزادان را با تربت و خاک کربلا بردارند!
بر اساس حدیث نبوی که فرمودند: “یا علی انا و انتَ اَبَوا هذهِ الامه” یا علی من و تو پدران این امت هستیم.
وقتی که امام حسین علیه السلام به کربلا رسیدند کل زمین های اطراف خیمگاه خود را با پول شخصی خود خریدند و کربلا شد مال شخصی امام حسین علیه السلام.پس کربلا خانه پدری ماست.
امام حسین علیه السلام پدر امت است. چون خانه پدری ماست نماز ما در حرم امام حسین علیه السلام تمام بوده و قصر و شکسته نمی باشد.
خوردن تربت حرم پدری مستحب است. اما خوردن خاک وطن مثل خوردن جان مادر است. خوردن تنها به این نیست که بر داریم کمی خاک بخوریم که این هم حرام است.
تخریب خاک وطن، خیانت به وطن، کم توجهی به وطن، فروش اسرار وطن، جاسوسی بر علیه وطن، کوتاه آمدن در مقابل دشمنان وطن، ضعیف نشان دادن وطن و کتمان نقاط قوت وطن همه مصداق های بارز خوردن خاک یا همان کشتن و خوردن جان وطن و مادر است.
وطن ناموس ماست. کسی که مادر خویش و ناموس خود را بکشد قصاص او نه تنها بر اولیای دم بلکه در حد واجب کفایی به همه واجب است.
لذا در احکام قضایی حکم خیانت به وطن و مادر و ناموس ملی بعنوان محاربه تلقی می شود.
خیانت و بی توجهی به وطن عین خیانت و کشتن و بی توجهی به مادر و ناموس است. خیانت به وطن مصداق بارز ظلم بهخویشتن خویش و “ظلمتُ نَفسی”می باشد.
حیف است در این برهه حساس وطن ،این باغ خرم بهار را را تنها بگذاریم وغافل شویم.
این خاک که دسیسه های زیادی از طرف بیگانگان بر خود دیده است فریب دروغ پردازی های دشمنان وطن را نخوریم ، و به دست خود دیوارهای این باغ عزیز را فرو نیندازیم.
وطن مادر است. کسی که در معرکه دفاع از وطن شهید شود پاک و مطهر است و نیازی به غسل و کفن ندارد چون به آغوش مادرش می رود.
انتهای پیام/
