خبرنگاران هم می میرند؛ در تنهایی …
به گزارش عَیّوق، «مرگ» هم برای خودش عالمی دارد؛ به‌ویژه اگر «تنهایی»ات را به «مردن» گره بزنی و در همان غربت، بی‌ادعایی و تنهایی که زیسته‌ای، مرگ را در آغوش بگیری، بروی و با رفتنت، قبیله‌ای را در ماتم نبودنت رها کنی…
نوشتن از مرگ دوستان و همکارانی که محبوب و مقبول همگان بودند و قیل‌وقالشان آزاری برای هیچ‌یک از همکارانشان نداشت، دردناک‌تر از تحمل داغ ابدی آن‌هاست. نوشتن و گفتن از کسانی که لبخند با نامشان معنا می‌شد و می‌شد آرامش را، در عین تلاطم درون، در چشمانشان به تماشا نشست، سخت است؛ آرامشی که خود، نمادی از طوفان ناگفته‌های انباشته در اعماق وجودشان بود.
نوشتن از مرگ «رفقا»یی که آرام، زود و بی‌هیاهو به خدا پیوستند، دشوار است؛ رفقایی که رفتند و انبوهی از ناگفته‌ها، خاطره‌ها و حسرت‌ها را برای بازماندگان به یادگار گذاشتند.
مرگ خبرنگاران مظلوم، در روزگاری که «تر‌دامنان» تازه‌به‌دوران‌رسیده، برای گریز از فضاحت عالم‌گیر خویش، خبرنگاران را «خریدنی» می‌نامند، تخریبشان می‌کنند، به منکوب‌کردنشان می‌پردازند و از «خریده‌شدن» آنان داد سخن می‌رانند، حکایت تلخ و غریبی است.
چه تلخ است روزگاری که قلم و حرمت خبرنگار، آماج یاوه‌بافی کسانی قرار می‌گیرد که خود باید پاسخگوی رفتار و کارنامه‌شان باشند. و چه خوشا به حال رفقای عزیزی که رفتند و دیگر ناگزیر نیستند بار سنگین این تهمت‌ها و یاوه‌گویی‌ها را بر دوش بکشند؛ رفقایی که سکوت و آرامش ابدی را بر هیاهوی این روزگار ترجیح دادند و رفتند…
“حامد”؛ نجیبانه مرگ را در آغوش کشید …
خوب یا بد، خیلی سخت گریه می‌کنم؛ اما وقتی خبر «حامد» رسید، داستان تحمل، چیز دیگری شد…
پس از یک سال، قصد مرثیه‌سرایی و رقصیدن در صحنه «مرده‌پرستی»های مرسوم را ندارم؛ چه، نه من اهلش هستم و نه روح آرام‌گرفته حامد نیازی به این لفاظی‌ها دارد. اما به‌شدت معتقدم خلأ وجودی حامد فقید، از منظر روزنامه‌نگاری حرفهای و اصیل در تبریز و آذربایجان، حالاحالاها احساس خواهد شد و سال‌ها طول خواهد کشید تا کسی مثل او، یا حتی شبیه به او، پیدا شود!
حامد، «روزنامه‌نگاری قاعده‌مند» بود؛ علمش را داشت، ذوقش را هم. نوشتن را به سبک و سیاق خود بلد بود، واژه را می‌شناخت و در جای درست به استخدام درمی‌آورد؛ اما فراتر از همه این‌ها، یکی از معدود «روزنامه‌نگاران مؤلف» بود؛ با سبک و شیوه‌ای اختصاصی که او را از دیگران متمایز می‌کرد!
حامد «نجیب» بود؛ اصلاً همین که خیلی‌ها از بیماری و جدالش با عفریت سرطان بی‌خبر بودند، به همین نجابتش برمی‌گشت. دلیلی برای فریاد زدن نداشت؛ او حتی مرگ را هم بی‌هیاهو در آغوش گرفت و رفت…
و حالا، پس از یک سال، هنوز نمی‌توانم از خودم بپرسم چگونه می‌شود با نبودن کسی کنار آمد که حتی در واپسین روزهای زندگی‌اش هم، نجابت را از یاد نبرد؛ کسی که رفت، اما خلأ حضورش، در قلم و حرفه و رفاقت، همچنان باقی است…
یکسال غربت حامد
نسخه ویرایش‌شده با حفظ لحن اعتراضی، عاطفی و انتقادی:
حالا، پس از گذشت یک سال، انگار همه در فراموشی و بی‌خبری فرو رفته‌اند؛ گویی از یاد برده‌اند که مسئولیت و تعهدی معنوی در قبال حامد، خانواده محجوبش و دیگر دوستان رسانه‌ای ازدست‌رفته‌مان بر ذمه دارند. ظاهراً همه در حال عادی‌سازی آمدن و گذشتن سالگرد حامد هستند، بی‌آنکه حتی لحظه‌ای به یاد بیاورند که او روزنامه‌نگاری بود که دست‌کم یک‌بار در طول این سال‌ها، برای تک‌تک آقایان مسئول و مدیر، «خبر» نوشته بود!
سالگرد حامد، در اوج غربت و بی‌تفاوتی مسئولان شهری و استانی در حال سپری شدن است؛ از استاندار و معاونانش گرفته تا شهردار و اعضای شورای شهر و حتی تشکل‌های صنفی و رسانه‌ای.
انتظار حداقلی این بود که از هفته‌ها قبل، فرد، تشکل یا مسئولی، دست‌کم اداره‌کل ارشادِ به‌اصطلاح متولی رسانه، برای ادای احترام به یک عمر تلاش رسانه‌ای و پاسداشت نخستین سالگرد پرکشیدن این روزنامه‌نگار، تکانی به خود بدهد و یاد و نامش را فراتر از مراسم‌های معمول خانوادگی گرامی بدارد.
اما آنچه دیدیم و همچنان می‌بینیم، سکوتی معنادار و بی‌اعتنایی‌ای تلخ است؛ سکوتی که بیش از هر چیز، پرسش‌هایی جدی درباره میزان مسئولیت‌پذیری و نگاه مدیران و متولیان فرهنگی و رسانه‌ای استان به سرمایه‌های انسانی این عرصه پیش روی افکار عمومی قرار می‌دهد.
کاروان مرگ ناگزیر، هر از گاهی، بزرگی از تبار «قلم‌به‌دستان پاک‌دست» تبریز، مهد روزنامه‌نگاری نوین ایران‌زمین را مسافر آخرت محتوم می‌کند و رفقای محجوب ما را به همنشینی با دیگر بزرگان پرکشیده این وادی بدرقه می‌کند.
افسوس که امروز، همه کسانی که در روزگار زنده بودن حامد و دیگر رفقا، دردها، غصه‌ها، تنهایی، بیماری و رنجوری، لبخندهای تلخ، سکوت‌های سنگین و حرفهای ناگفته انباشته در نگاهشان را ندیدند، یا دیدند و خود را به ندیدن زدند، فراموش کرده‌اند که «مرگ»، تقدیر ازلی و محتوم همه ماست.
چه کسی می‌داند مرگ، پس از رفتن آدم‌ها و مدیران منفعل امروز، چگونه رقم خواهد خورد و آن روز، چه کسانی از آنان یاد خواهند کرد؟ چه کسی می‌داند در واپسین فصل زندگی هر یک از ما، چه چشم‌هایی شاهد رنج‌هایمان خواهند بود و چه کسانی از کنار تنهایی و ناگفته‌هایمان بی‌اعتنا عبور خواهند کرد؟
مرگ، دیر یا زود، سراغ همه می‌آید؛ آنچه می‌ماند، نه جایگاه و عنوان و هیاهوی امروز، که ردپای انسانیت، نجابت و مهربانی ما در خاطر دیگران است…
انتهای پیام/
