به گزارش عَیّوق، در اوج جنگ جهانی دوم، ایالات متحده نمونهای شگفتانگیز از انعطافپذیری اقتصادی بود. غولهایی مانند فورد و جنرالموتورز که روزی نماد خودروهای لوکس و رفاه بودند، خط تولید خود را متوقف کردند. فرانکلین روزولت با تأسیس «شورای تولید جنگی» (WPB)، عملاًَ مالکیت خصوصی را در سایه منافع ملی قرار داد.
در این دوران، لاستیک، بنزین، شکر و گوشت مشمول سیستم کوپن شدند. پیام واضح بود: در شرایط جنگ، «نیاز جبهه و بقای جامعه» تنها اولویت است. این تغییر آرایش، آمریکا را به کارخانهای بیرقیب برای تولید تانک و بمبافکن تبدیل کرد.
روسیه: از فروپاشی تا بازسازی با رویکرد دولتی
در روسیه هم تجربهای مشابه اما با نتایج متفاوت وجود دارد. در دهه ۹۰، در سایه فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و خلاء قدرت، اجرای سیاستهای «شوکدرمانی» نتیجهای جز سقوط بیش از ۴۰ درصدی تولید ناخالص داخلی و از بین رفتن زنجیرههای صنعتی نداشت.
اما پوتین با تغییر ریلگذاری و بازگرداندن کنترل دولت بر منابع کلیدی (انرژی و صنایع نظامی)، بنیه تولیدی را احیا کرد. امروز، روسیه با وجود تحریمهای سنگین، به دلیل تغییر در آرایش اقتصادی، عبور از ساختارهای سابق و اولویتدهی به خودکفایی، همچنان دارای رشد مثبت و صنایع فعال است.
تجربه موفق کشورها در جنگ ثابت میکند که مدیریت اقتصادی بدون تغییر در آرایش اقتصادی دولت ممکن نیست. در شرایط اضطراری، چسبندگی به روالهای سابق میتواند به معنای شکست باشد. امنیت و پایداری جامعه، در گرو انعطافپذیری سیستم اقتصادی و اولویتدهی هوشمندانه به نیازهای حیاتی است.
انتهای پیام/
