در مطب بهنام غفارزاده؛ پیام‌آور نور و امید!

عَیّوق، در مطب یکی از چشم‌پزشکان بزرگ و خیر تبریزی نشسته‌ام تا نوبت ویزیت من برسد. اینجا، در دل تبریز، جایی که نور امید در دستان یک پزشک جراح چشم به زندگی بیماران بازمی‌گردد.

نوبت من آخرین نفر است و در این زمان از شب، که ساعت به هشت عصر نزدیک می‌شود، هنوز با همان انرژی و حوصله‌ای که در ابتدای روز داشت، دکتر به تمامی بیماران توجه می‌کند.

بی‌آنکه هیچ‌گونه نشانه‌ای از خستگی بر چهره‌اش بیافتد، او بیمار را با احترام، محبت و حتی گاهی شوخی‌هایی دلنشین پذیرایی می‌کند. برخلاف بسیاری از پزشکان که در ساعت‌های پایانی روز از حوصله و دقتشان کاسته می‌شود، دکتر غفارزاده هر نفر را با لبخند و دقتی مثال‌زدنی معاینه می‌کند.

نه تنها دکتر خوش‌قلب و مهربان با چنین برخورد مهربانانه‌ای با بیماران برخورد می‌کند، بلکه تمامی کادر پزشکی از منشی گرفته تا دیگر اعضای تیم نیز با صبر و حوصله بیماران را رهنمایی می‌کنند. در اینجا هیچ نشانه‌ای از بی‌توجهی یا بی‌حوصلگی نمی‌بینید. حتی در مواجهه با برخی از بیماران کم‌حوصله یا کسانی که ممکن است دچار بداخلاقی شوند، کادر پزشکی با نهایت صبر و حوصله برخورد می‌کنند و هیچ‌گاه لبخند و رفتار محترمانه‌شان را از دست نمی‌دهند. این روحیه هماهنگ و متعهد در تیم درمان، فضای مطب را به مکانی آرام و دلپذیر تبدیل کرده است که به بیماران احساس امنیت و راحتی می‌دهد.

وقتی نوبت من فرا می‌رسد، دکتر بهنام غفارزاده نه تنها دستان مهربانش را به چشم‌هایم می‌نهد، بلکه با تعارف یک باقلوای خوشمزه، میهمانم می‌کند. این باقلوا که از طعم و مزه خاصی برخوردار است، نمادی از صداقت و مهربانی این پزشک بزرگوار است.

دکتر غفارزاده تنها یک جراح چشم نیست؛ او پیام‌آور نور است. وقتی دستان او بر چشمان بیماران می‌نشیند، انگار تاریکی‌های زندگی را کنار می‌زند و راهی برای امید و نور می‌گشاید. آوازه کارهای خیرخواهانه‌اش فراتر از مرزهای تبریز و شمال‌غرب رفته و در سراسر کشور شناخته شده است. اما آنچه که او را از سایر پزشکان متمایز می‌کند، تنها شهرتش نیست، بلکه قلبی بزرگ است که برای روشن کردن زندگی مردم می‌تپد.

سال‌هاست که دکتر غفارزاده، بدون هیچ چشمداشتی، راهی استان‌های محروم می‌شود تا به افرادی که توان پرداخت هزینه‌های درمان را ندارند، کمک کند. او در هر عمل جراحی رایگان، نه تنها چشم بیمار را درمان می‌کند، بلکه به انسانیت، عشق و دلسوزی را در عمل نشان می‌دهد. برای او، لحظه‌ای که بانداژ از چشمان بیماران برداشته می‌شود و نور دوباره بازمی‌گردد، بزرگ‌ترین پاداش زندگی حرفه‌ای‌اش است. آن لحظه برای او همانند لحظه‌ای است که خدا را به‌طور ملموس حس می‌کند.

دکتر غفارزاده، نه‌تنها جراح چیره‌دست چشم است، بلکه مرهمی بر دل‌های محرومان است؛ پزشکی که هرگز انسانیت را فدای شهرت یا مقام نکرده است. در گفتگوی با «تانیش نیوز»، از حسی صحبت می کند که وقتی بینایی به انسانی باز می‌گردد، چطور احساس می‌کند که در آن لحظه، خداوند به او نزدیک‌تر از همیشه است.

انتهای پیام/